nc (kaihun) special Valentine

"อ๊ะ เจ้า..."หมาป่าตัวน้อยพยายามดิ้นออกจากอาณัติของแวมไพร์เจ้าเสน่ห์ที่พลิกคร่อมตัวเอง จงอินจูบซ้ำที่ริมฝีปากหนักๆหลายรอบ จนเซฮุนแปลงร่างเป็นหมาป่าอย่างไม่รู้ตัว จงอินจับหางสีน้ำตาลอ่อนที่โผล่ออกจากจากก้นกบของหมาป่าน้อยแล้วใช้นิ้วลูบมันอย่างแผ่วเบาทำให้ร่างเล็กกระตุกเล็กน้อยกับความรู้สึกแปลกประหลาด


"มะ...ไม่นะ อย่าลูบหางข้าอย่างนั้นนะ เจ้า...อื้อ!"จงอินยิ้มเห็นเขี้ยวอย่างพอใจเมื่อพบจุดอ่อนไหวของเซฮุน เสียงครางกระเส่าที่ครั้งที่มือหนาลากผ่าน


นี่ขนาดยังยีงมีเสื้อผ้าอยู่บนร่างกาย เจ้าตัวเล็กยังรู้สึกเร็วขนาดนี้ ในหัวจงอินเต็มไปด้วยความคิดที่จะแกล้งเจ้าชายหมาป่าของศัตรู


ถือเป็นบทลงโทษที่ลุกล้ำเข้ามาในเขตของข้า...


"นี่เจ้า...ปล่อยข้านะ! อ๊ะ"เสียงหวานถูกกลบด้วยริมฝีปากหนาของราชาแวมไพร์ ลิ้นร้อนทำโทษเจ้าตัวเล็กที่ไร้เดียงสา ยังไม่เคยได้รับการเรียนรู้เรื่องจูบแบบนี้มาก่อน...ลิ้นเล็กพยายามตอบโต้กลับเพราะคิดว่ามันคือการต่อสู้ชนิดหนึ่ง แม้จะเก้ๆกังๆแต่จงอินก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่หมาป่าน้อยควรจะขัดขืนลีบตอบโต้กลับแบบไร้เดียงสาเช่นนี้


"อืม...เจ้าไม่รู้จักการจูบงั้นหรือ?"ริมฝฝีปากหนาผละออกมาถามคำถามที่ค้างคาในใจ ใบหน้าซื่อของเซฮุนเอียงคอเล็กน้อยด้วยความงงงวย


จูบงั้นหรือ?


"นี่เขาเรียกว่าจูบงั้นหรือ? ทำไมไม่เห็นเหมือนที่ท่านพ่อท่านแม่ข้าทำเลย"


"ท่านทำอย่างไรกับเจ้า?"


"ท่านใช้ริมฝีปากของพวกท่านวางลงบนหน้าผากของข้าหนึ่งครั้งแล้ววางที่แก้มของข้าอีกครั้ง ทำแบบนี้น่ะ"จงอินชะงักทันที หมาป่าน้อยใช้หางเล็กๆสีน้ำตางอ่อนของตัวเองคว้าตัวร่างสูงเข้ามาใกล้ มือเรียวขาวประคองใบหน้าคมเข้ามาแล้วประทับริมฝีปากตัวเองลงไปบนหน้าผากแลัแก้มอย่างที่เจ้าตัวเอ่ยไปเมื่อสักครู่แบบเป๊ะๆ


จงอินไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกที่ประดังเข้าในอกคืออะไร รู้เพียงแต่ว่ามันทำให้ร่างกายร้อนรุ่ม ใบหน้าซีดของเขาคงกำลังมีสีแดงระเรื่อไม่ต่างจากสีบนใบหน้าของร่างเล็กตรงหน้านี้เป็นแน่ มือหนาตัดสินใจคว้าเอวคอดของหมาป่าน้อยเข้ามาแล้วประทับจูบที่เร้าร้อนตามอารมณ์ของร่างกายมี่พลุ่งพล่านขึ้นทะลุปรอท มือเล็กขย้ำเสื้อหนังสัตว์ของแวมไพร์ร่างแกร่งเมื่อรู้สึกวาบหวิวแถวช่องท้อง เพราะจงอินใช้มืออีกข้างลูบที่ท้องน้อยเขาเบาๆ


มือหนาถอดเสื้อหนังสีครีมออกจากร่าวกายท่อนบนก่อนที่จะกระตุกเชือกของเสื้อเกราะอ่อนที่อยู่ด้านในออก และถอดกางเกงของร่างเล็กออกเช่นเดียวกัน เหลือเพียงแต่ร่างเปลือยเปล่าที่าสะดุดตาจงอินมากเหลือเกิน จงอินค่อยๆใช้มือปลดปลื้องเสื้อผ้าของหมาป่าชนชั้นสูงออกอย่างเบามือเพราะกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะขัดขืน เชื่อเถอะ...แวมไพร์อย่างเขายังไม่อยากถูกหมาป่ากัดหรอก ทันทีที่เสื้อผ้าหลายชั้นที่ทำให้ภายนอกของเซฮุนไม่มีส่วนเว้าส่วนโค้งใดๆเหมือนกับว่าพ่อแม่ของเจ้าชายหวงเป็นพิเศษ


ฮึ ถ้าพวกมันรู้ว่าแวมไพร์อย่าจงอินกำลังได้เป็นเจ้าของร่างกายแสนยั่วยวนนี้ คงอกแตกตายเป็นแน่ ฟันคมขบปากตัวเองอย่างอดกลั้นอารมณ์ชาย ร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยผิวหนังสีน้ำนมละเอียดอ่อนราวกับผิวไข่เนียนๆแต่กลับอมชมพูในทีจนอยากจะฝังเคี้ยวให้หายหมั่นเขี้ยวเสียที ขาเรียวที่บิดเข้าหากันเพราะความอายไม่อยากให้เขาจ้องมองส่วนลับที่เจ้าตัวไม่เคยให้ใครเห็นแม้แต่บิดามารดาของตน หูเล็กของหมาป่ากระดิกพร้อมๆกับหางของเซฮุนเหมือนต้องการ


"เจ้ายั่วข้างั้นรึ?"


"ยั่วงั้นรึ ข้าทำอยู่เหรอ?"จงอินส่ายหน้าให้กับความซื่อของหมาป่าตัวเล็ก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อแดงมากๆเพราะเขินอายที่ถูกจ้องหน้า มือเล็กๆที่ยังคงกำเสื้ออยู่ กางเกงตัวเล็กมี่ร่นจนแทบจะเห็นอะไรต่อมิอะไร หางนุ่มๆก็แกว่งอยู่บนอากาศเหมือนกำลังเล่นอยู่ ก็ดูสิแบบนี้ไม่ได้เรียกว่ายั่วแล้วจะให้เขาเรียกว่าอะไรกัน


"อืม...เจ้าทำ"


"งั้นเหรอ แล้วมันดีมั๊ย?"


"มันดีต่อเจ้าแต่อาจจะไม่ดีต่อมังกรของข้า"ร่างแกร่งช้อนร่างเล็กแสนซุกซนที่เอามือลูบป้วนเปี้ยนอยู่แถวท้องน้อนของเขา ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า มังกร มันตัวใหญ่เลยเหรอ


แวมไพร์มีมังกรด้วยงั้นหรือ ตัวใหญ่ไหมนะ?


"ในเมื่อเจ้าทำให้มันตื่นขึ้นมาก็ช่วยทำให้มันหลับด้วย"อาจจะไม่หลับก็ได้ เพราะร่างเล็กตรงหน้าเขาเอาแต่นั่งทำกิริยาแบบนี้อยู่


"ทำอย่างไรล่ะ เจ้าสอนข้าหน่อยสิ"เซฮุนช้อนมองสบตาดวงตาแพรวระยับของคนที่กัดริมฝีปากแห้งผากของตัวเอง "เจ้ากัดปากตัวเองแบบนั้นไม่ได้นะ! ริมฝีปากของเจ้าอาจจะแตกได้ อยู่เฉยๆนะ ข้าจะรักษาให้เจ้าเอง" ไม่ทันตั้งตั้งตัวจงอินก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกนุ่มลื่นบนริมฝีปากของตัวเอง หมาป่าตัวน้อยกำลังเลียริมฝีปากของเขาอย่างเบาๆ ดวงตาเล็กๆสบตาคมไม่ห่างเหมือนส่งกระแสจิตว่าให้คนตัวสูงอยู่นิ่งๆ


"เจ้านี่มัน!"


"อื้ออ~เจ้าจะกัดปากข้าทำไมกันเนี่ย!"เซฮุนร้องสะดุ้งออกมาเพราะเขี้ยมแหลมๆของแวมไพร์หนุ่มกัดเข้าที่ริมฝีปากเล็กน้อยให้เลือดซิบออกมาก่อนที่ลิ้นร้อนจะแลบเลียเลือดที่ไหลออกมาทั้งหมด ดวงตาฉายแววพอใจในรสชาติหวานแปลกที่ไม่เคยคิดว่าจะมีหมุนเวียนอยู่ในร่างกายของหมาป่าด้วย...รสชาติเหมือนดร้ากช๊อคโกแลตที่ขมแต่กับละมุนอยู่ในที


"อร่อยดีนะ"ไม่พูดเปล่าจงอินประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้งแล้วทำการลุกล้ำตามแบบฉบับของตนเอง ลิ้นเล็กเริ่มโอนอ่อนจากการต่อสู้ ลิ้นหนากวาดต้อนแล้วสำรวจไปทั่วโพรงปากเล็ก เซฮุนขยับตัวขึ้นนั่งคร่อมบนตักหันหน้าเข้าหาร่างสูงอย่างไม่รู้ตัว


"อ๊ะ"เซฮุนพยายามกัดปากของตัวเองกลั้นเสียง กลัวว่าเสียงน่าเกลียดจะลอดออกมาให้จงอินได้ยิน แต่ไม่ทันแล้วล่ะ เพราะร่างสูงได้ยินมันหมดแล้ว จะทำไงได้ล่ะหมาป่าน้อยคงไม่รู้ว่าแวมไพร์หูดีมากไม่แพ้หมาป่าเลยนะ


"อ๊ะ เจ้าทำให้ข้ารู้สึก..อ๊า อย่าเลียสิ อื้อ~"เซฮุนครางออกมาไม่ได้ศัพท์เมื่อแวมไพร์สุดหล่อก้มหน้าลงลิ้นชิมความหอมหวานจากยอดอกสีชมพูสวยที่แข็วตัวเชิดชูขึ้นตามแรงอารมณ์ที่จงอินปนเปรอ


"จับข้าไว้สิ"สิ้นคำมือเล็กยกขึ้นเกาะไหล่ของแวมไพร์ไว้แล้วจิกลงไปด้วยเล็กอย่างแรง แต่มีหรือที่แวมไพร์ฤทธิ์มากอย่างเขาจะสะท้าน? ให้ร่างเล็กใช้มีดทิ่มแทงเขาก็อย่าคิดว่าจะรู้สึกเกี่ยวกับความเจ็บปวด แวมไพร์ถูกสร้างมาให้ได้ความรู้สึกน้อยมากที่สุด แต่ใครจะไปรู้ความเป็นจริง...ในเมื่อร่างเล็กที่คร่อมตัวเขาอยู่ให้ความรู้อัดแน่นมากมายชนาดนี้ คำพูดนั้นคงไม่ใช่ความจริงแล้วกระมัง


"อ๊ะ คิมจงอินอ่า"


"หื้ม?"


"มังกรของเจ้ากำลังใช้หัวของมัน อื้อ..ทิ่มก้นข้าอยู่อ่ะ"เสียงหวานไม่พอยังเชิดหน้ารับความรู้สึกอีก จงอินมองภาพตรงหน้าด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่นึกว่าหมาป่าที่เขาเกลียดนักเกลีวดหนาจะทำให้เขาเสียความเป็นตัวเองได้ขนาดนี้ โดยเฉพาะหัวใจที่เต้นระส่ำอยู่ในทรวงอก


"ไหนเจ้าบอกจะช่วยข้าทำให้มันหลับไง?"เสียงทุ้มกระซิบช้างหูเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าแล้วงับใบหูเล็กเบาๆ


"ง..งั้นเจ้าก็สอนข้าสิ ทำยังไงล่ะ"


"อ่าห์"ปากพร่ำถามว่าทำยังไงแต่มือเล็กก็ไปแล้ว เซฮุนกอบกำมังกรที่มีรูปร่างเหมือนเอ็นร้อนๆที่มีน้ำปริ่มๆอยู่ที่หัวของมัน


อ่าห์...สงสัยข้าจะต้องกล่อมมันสินะ


เซฮุนลูบมันเบาๆก่อนที่เริ่มขมวดติ้วเข้าหากันอย่างหงุดหงิดเพราะยิ่งมือลูบเบาๆเท่าไหร่มังกรตัวใหญ่ยางก็ยิ่งผงาดขึ้นเหมือนท้าทาย ร่างเล็กเห็นอย่างน้อยจึงสาวมือเร็วๆและแรงๆเพื่อหวังให้เจ้ามังกรหลับเสียที


"อ่า โอ...เซฮุน ซื๊ด..."เสียงทุ้มครางไม่เป็นศัพท์ มือเรียวทั้งนุ่มและลื่นจนร่างสูงคิดไปไกล


"ทำไมมันยังไม่หลับล่ะ??"


"เจ้าต้อง...ใช้ปากของเจ้าแบบนี้"จงอินกัดฟันตัวเองอัดอั้นของๆตัวเองไว้ก่อน แล้วก้มลงไปกอบกำมังกรตัวเล็กขาวอมชมพูแล้วรูดขึ้นลงตั้งแต่โคนจนถึงปลายหัวลื่นๆนิ่มๆ ลิ้นร้อนลากยาววนรอบแกนกายที่เจ้าตัวโดนหลอกว่าเป็นมังกร เซฮุนแอ่นอกรับคงามรู้สึกเสียงซ่านที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ซักพักมังกรน้อยก็กระตุกเล็กน้อยก่อนจะพ่นน้ำสีขาวขุ่นเหมือนสีนมออกมา


"อ๊าาา....อ่ะ"


"ทีเจ้าแล้วเซฮุน ทำอย่างที่ข้าสอน"สิ้นเสียงร่างเล็กก็เพิ่งเริ่มรู้สึกได้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่นั้นน่าเขินแปลกๆและให้ความรู้สึกอายๆแปลกเช่นเดียวกันแต่ก็ยอมทำอย่างที่ถูกสอนเมื่อสักครู่ด้วยใบหน้าจริงจังจนจงอินเกือบจะหลุดหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาและน่ารักนั้น มือเล็กที่สั่นเทาจับแก่นกายที่ไม่ว่าจะดูยังไงก็ทั้งใหญ่และยาวกว่าเย๊อะเยอะ


ทำไงนะ อ่า ข้าต้องอมมันสินะ


"อะ...อ่าห์"เสียงทุ้มครางอยู่ในลำคอเล็บยาวของแวมไพร์จิกลงผ้าปูที่นอนข้างกายจนยับยู่ยี่ไปหมด ไม่นึกจริงๆว่าปากของหมาป่าจะทั้งนุ่มลื่นไปหมดขนาดนี้ ทั้งปากของเซฮุนเล็กๆแบบนั้นยิ่งทำให้จงอินรู้สึกแน่นไปหมดเมื่อปากเล็กๆพยายามเม้มเพิ่มความเสียวซ่านไปอีกเท่าตัว


"ดี...อึก...ข้า...จะถึง...แล้ว"


"อะ...อะไรนะ?...อื้อ!"จงอินแหงนหน้าขึ้นฟ้า อารมณ์ส่วนนึงถูกปลดปล่อยเข้าไปในช่องปากบางเป็นที่เรียบร้อย ร่างเล็กตกใจจนหน้าแดงแต่ด้วยความสงสัยว่าไอ้น้ำนมสีขาวขุ่นที่ออกมาจากตัวเขาและแวมไพร์ตัวฉกาจนั้นคือนมหรือไม่ เขาจึงใช้นิ้วก้อยเกี่ยวน้ำที่เกาะอยู่ที่ใบหน้าขึ้นมาอมเล่นและใช้ลิ้นเล็กเลียเป็นระยะเพื่อให้ได้รับรู้ถึงรสชาติของสิ่งที่เจ้ามังกรพ่นออกมา


"เซฮุน..."นี่จงอินคิดอยู่เหมือนกันนะว่าเจ้าหมาป่าตัวเล็กจะไม่อ้วกเลยหรือไง น้ำนั่นมันไม่ได้อร่...


"ง่า...อร่อยจัง เหมือนนมเลยอ่ะ"ไม่ว่ากล่าวตัวเล็กก้มลงไปทำความสะอาดแกนกายใหญ่ที่กระตุกเป็นระยะ ลิ้นนุ่มๆนั่นทำให้แวมไพร์หนุ่มแทบคลั่งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให่เจ้าชายน้อยทำตามใจอยากเพราะต่อจากนี้ จงอินจะเป็นคนคุมเกมเองทั้งหมด


"อ๊ะ! จงอิน!"เซฮุนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพราะทันที่จงอินพลิกตัวขึ้นมานอนคร่อมเขาข้างบน นิ้วของร่างสูงก็เข้ามาเขี่ยช่องสวาทสีชมพูด้านหลังของเขา ลิ้นหนาเลียช่องสวยที่เริ่มมีน้ำเยิ้มออกมารัวๆก่อนจะใส่นิ้วเพิ่มเข้าไปอีก จากหนึ่งนิ้วเป็นสองและตอนนี้นิ้วของจงอินเข้าไปสมมนิ้วแล้ว ร่างบางดิ้นกระเส่าเพราะความเจ็บแต่กลับมีความสุขในเวลาเดียวกัน ใบหน้าสวยแดงแจ๋เชิดขึ้นเพราะความเสียวซ่าน


"อ๊าาาา...ข้าเจ็บ ฮื้ออออ!"อยู่ๆแก่นกายใหญ่แถมยังยาวของราชาแวมไพร์ก็ถูกกดเข้ามาในช่องรักทางด้านหลังอย่างรวดเร็วไม่ทันให้หมาป่าน้อยตั้งตัวเลยสักนิด


"ทนหน่อยนะ เดี๋ยวเจ้าก็ชอบ...เชื่อข้าสิ"จงอินกระซิบเบาๆข้างๆหูเซฮุนแล้วขบใบหูเล็กเบาๆสร้างความเสียวซ่านยิ่งนัก"ขยับแล้วนะ"


"อ๊ะ อ๊าาา เสียวว...ข้ารู้สึก อ้าา!"แก่นกายใหญ่ขยับเข้าออกเป็นจังหวะนุ่มนิ่มก่อนที่จะเร็วขึ้นๆจนหางสีน้ำตาบอ่อนแกว่งไปมาเพราะความสุขที่ล้นออกมาเต็มไปหมด สายตาคมมองร่างเล็กอย่างหลงใหล จงอินไม่นึกเลยว่าหมาป่าน้อยจะซ่อนรูปได้ถึงขนาดนี้ ผิวสีน้ำนมขาวละเอียดตอนนี้เหมือนกับถูกระบายอ่อนสีอมชมพูไปหมดจนจงอินอดไม่ได้ที่จะฝังเขี้ยวที่รำคอระหงดูดเลือดขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความรวดเร็วจนเซฮุนไม่ได้รับรู้ถึงความเจ๋บปวดที่ได้เลยซักนิดเดียว


"อื้อ~ร...แรงอีก..อึก อ๊าา"


"ตามนั้นเลย...อ่าห์"จงอินขยับแก่นกายออกเล็กน้อยก่อนที่จะกระแทกแกนกายใหญ่เข้าไปจนมิดด้าม เซฮุนแอ่นสะโพกรับความรู้สึกเสียวและสุขที่ลเนพ้นเข้ามาในร่างกายอย่างเต็มใจ


"เจ้านี่น่ารักจริงๆ...ขึ้นมาข้างบนสิ"เซฮุนหันกลับมามองใบหน้าหล่อที่ประดับสายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ เขาอยากจะรู้นักว่าร่างเล็กจะทำยังไงเมื่อต้องมาอยู่ข้างบนบ้าง


"อ๊า..อึก ม...มันเข้ามาลึก...จัง"เซฮุนขึ้นไปคร่อมบนตักของจงอินโดยหันเข้าหาอกแกร่ง ใบหน้าสวยยู่ด้วยความเจ็บปวดเมื่อมือเล็กจับแกนกายใหญ่สอดเข้าไปในช่องรักอีกครั้งแต่โดนจงอินแกล้งโดยการกดไหล่เซฮุนจนสะโพกงอนติดกับลูกสองข้างของเขา


"อื้อ....อ๊าาา..."


"เรียกชื่อของข้าสิเจ้าตัวเล็ก..."


"อ๊าา...จงอินอ่าา...จงอินฮะ..อ๊ะ อ๊ะ!"เสียงหวานครางกระเส่าข้างหูของจงอินยิ่งทำให้ความเสียวซ่านประดังเข้ามาระลอกใหญ่ จงอินกระแทกรัวๆเมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังจะเข้าใกล้ขอบสวรรค์เต็มที มือหนาบีบเค้นสะโพกกลมอย่างสนุกมือ


"แรงอีก..อ๊าาา ข้าจะ อ๊าาาา!"


"อ่า...เซฮุนนา"


แกนกายใหญ่ฉีดน้ำรักสีขาวข้นเข้าผนังช่องทางรัก เซฮุนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่เข้ามาด้านในก่อนที่จะกระตุกแกนกายตัวเองแล้วฉีดน้ำรักสีขาวข้นเช่นกันบนซิกแพ๊คแกร่งข้างหน้าตัวเอง ใบหน้าสวยแต้มสีจางซบเข้าที่อกแกร่งด้วยคงามเขินอาย มือหบาบกร้านลูกไล้แผ่นหลังบางด้วยความหลงใหล พร้อมประทับจุมพิตที่บรรจงให้หวานที่สุดลงบนริมฝีปากแดงเหมือนลูกเชอร์รี่นั่น


ก่อนที่จะเข้าสู่นิทราอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มของศัตรูทั้งสอง...


เจ้ามีสิทธิอะไรมาทำให้หัวใจของข้าเต้นระรัวเช่นนี้ หื้ม? เจ้าหมาป่าน้อย


แวมไพร์คงต้องมีมนต์วิเศษเป็นแน่ ถึงได้ทำให้ใจข้าหลงใหลได้ถึงเพียงนี้ เกิดอะไรขึ้นกับข้ากันนะ




กลับไปอ่านนนที่  this HTML class. Value is http://my.dek-d.com/